Roomate yang dipinjamkan Allah
Hai gais, aku tahu ramai yang readers yang dah masuk U sekarang ni. Korang mesti tak tahu yang UUM adalah salah satu uni yang semua pelajar akan duduk dalam hostel yang disediakan sampai habis semester tujuh. Sebab semester 8 majoriti akan praktikal.
Ok gais aku start. Aku sekarang dah semester 3 macam yang aku cerita previous post. You know, it hard for me to stay. Aku sejujurnya rasa tak selesa sekarang ni dengan roomate aku. Bukan kemahuan aku untuk senyap memanjang dalam bilik. Dulu aku tak macam ni. Aku jenis yang banyak cakap, cerita pungpang pungpang, huha huha. Tapi bila roomate aku start senyap dalam bilik, aku cakap apa-apa pun dia mcm balas nak cari gaduh. Siapa je tak terasa? Tambah-tambah lagi bila dia up dalam twitter dia. Bila depan kawan-kawan memang dia langsung la tak tegur aku. Ada la tegur sikit-sikit tp memang sikit sangat. Bukan baru-baru ni aku perasan. Dah lama. Cuma aku belagak cool je :')
Minggu lepas kami pergi Penang. Aku tak tahu kenapa, tapi aku rasa dia ada benda yang tak kena, mungkin dia marah aku atau ntah, aku tak boleh baca fikiran orang. Dia layan aku sumpah macam aku tak wujud. Aku panggil dia banyak kali tapi dia buat bodoh je. Sampaila kawan kitorang yang tegur dia cakap aku panggil. Serius rasa nak nangis sebab kena ignore dgn rumet sendiri dengan kawan-kawan. And ada satu part tu, dia nak ambil gambar, dia ada cakap, weh jomla amek gambar, Wani jomla. Sound like you just ajak wani sorang. Then aku? Aku ni tunggul ke? Wow! And paling aku kecik hati, bila aku ajak amek gambar ramai-ramai siap dah suruh budak amek gambar, dah get ready dah. tapi dia boleh pula buat perangai. Dia marah aku balik, Dia cakap, amek jela nanti aku datang la dengan nada marah dia. Aku pun ada perasaan. Aku takde pun nak marah-marah dia depan semuaorang. Aku ada perasaan la weh!
Hodoh sangat ke aku? Sampai orang buat aku macam takde maruah? Kau tak ajak aku, aku diam je. Aku boleh senyum, gelak-gelak. Kalau tak suka sangat, keluar la dari bilik ni. Buat hal kau sana. Aku pun tak kesah kau nak kawan dengan siapa asalkan kau tak jatuhkan air muka aku. :'( YaAllah aku dah lama bersabar. Dari sem 1. Kau kutuk aku dekat twitter kau. Kau ingat aku tak baca? Walaupun masa sem 1 aku tak aktif twitter sangat. Aku still baca weh. :'( Aku tahu kau tak suka aku bising-bising, menyanyi semua tu. Tapi kenapa kau tak bagitahu aku direct? Aku boleh kot kurangkan hobi menyanyi aku tu. Aku boleh kot tak menari2 dalam bilik. Aku tahu kita share bilik. Tapi tegurla kalau tak suka. Aku ok je kau nak buka anime kuat-kuat. Aku ok je kau tak sapu bilik. Aku ok je kau tak matikan lampu masa aku tido. Tapi bila sampai aku, semua kau tak suka.
Fikirla aku mengalah, aku diam waktu kau gelakkan aku, kau kena kan aku. Aku perasan yang kau takkan layan aku bila kau dah jumpa kawan-kawan kau. Sampai hati kau kan buat macam tu? Kau tak rasa awkward ke? Dekat bilik bukan main gelak-gelak borak dgn aku. Tpi depan kawan-kawan layan aku nak tak nak. Aku lintas jalan nak pimpin tangan kau pun, kau tarik tangan kau. Kau takyah belakun baik sangat. Kau siap cakap lagi yang orang pakai stokin ni bukan nya baik sangat. Kalau kau tak puas hati bagi tahu depan-depan jangan cakap dekat twitter. Aku diamkan je. Aku sabar. Takpela. Kau suka act macam kita takde apa-apa depan kawan-kawan walaupun kau layan aku macam haram. Aku cuma nak ingatkan.
Selama ni aku mengalah tak bererti tiada luka dihati. Aku suka tengok orang sekeliling aku happy walaupun banyak pengorbanan yang aku buat. Aku ikutkan je apa yang diorang suka. Sebab aku sayang.
Older Post | Newer Post